Een training volgen, is als een zoektocht naar antwoorden op vragen die leven. Antwoorden die, als ze komen, het hart doen opspringen en opnieuw beweging zetten. Antwoorden die inzicht geven in navolgbare levenssporen. Sporen die tot op dat moment nog niet ontdekt waren of onder oude lagen stof tevoorschijn kwamen. En de zin oproepen om een start te maken met nieuwe projecten.

In mijn rol als trainer ondersteun ik van harte dit ontdekkingsproces. In mijn doen en laten laat ik me raken door vragen die leven. Echte vragen. Vragen die angst, boosheid en/of verdriet in zich dragen. Machteloosheid en moedeloosheid oproepen. En tegelijkertijd een voelbaar reikhalzend verlangen in zich hebben.

waardevolle projecten

Iets komt in me op, wanneer zo’n vraag naar boven borrelt. Een verhaal, een herinnering, een gedicht, een wijsheid, een vraag. Het is slechts een perspectief, waardoor de vraag die mij zo raakte, zich kan ontwikkelen tot een nieuw inzicht. Door de afstemming op dat wat mij werd toevertrouwd, kan iets opkomen wat van waarde is. Het zaadje, door de ander zelf gezaaid, kan zich gaan ontkiemen tot een levensspoor.

Bij de begeleiding van teamwerk, hanteer ik hetzelfde principe. Door naar elkaar te luisteren en af te stemmen op dat wat komt, ontstaan nuchtere en onverwachte perspectieven op dat wat mogelijk is. Door samen oprecht te delen, ontstaan hartsporen, die praktisch geleefd kunnen worden.

Mijn hart is deelgenoot. Het oprechte zijn van de ander kan zo bij volgende ontmoetingen weer boven komen. Trainen/begeleiden is op die manier een boeiend en doorgaand gezamenlijk leerproces. Met de vragen die we elkaar voorleggen en de verhalen die we delen, ontstaan rijke sporen middenin het hier & nu. Fundamenten of een bouwsteentje, waarmee jij en ik, het team, jouw organisatie samen verder kunnen in tijd en ruimte. Ze vormen de bron voor nieuwe projecten, zo waardevol.